دنیای قشنگ بردیا...

به نام خدا... بازم پست ماهگردت...   نوزدهمیش... نوزده ماه کی اومد و رفت خداااا واقعا دیگه نمیتونم لحظه به لحظه ی شیرین کاریات و ثبت کنم.... ولی سعی میکنم از تک تکشون لذت ببرم ... و تو حافظه م بسپرم... بعدشم محکم بغلت کنم... بعدشم تو منو ماچ کنی... ازون بوسه هایی که صورت مامان خیس بشه... آی میچسبه... جدیدا با کوچکترین اخم مامان سریع سرتو میذاری زمین... یا بر میگردی سمت دیوار... یعنی که ناراحتم و قهر کردم.. بعد از چند لحظه زیر زیرکی نگام میکنی تا ببینی هنوزم اخم کردم یا نه؟... این شکلک و اداها ادامه داره تا بزنم زیر خنده... فدای سرت... فدای یه تار موهای کم پشت و خوشگلت مادررررررر توی wc گوشوار م  و از گوشم کند...

به نام خدا... هنونه ی من... دونه انارم... باسلوق شیرینم... خوشمزه ی مامان... یلدات مبارک... خدا رو شکر که در دومین شب یلدای زندگیت... صحیح و سلامت ... زیر سایه ی پدر بزرگ و مادر بزرگ ها و بقیه فامیل شب خوبی رو گذروندیم... فکرکنم حسابی بهت خوش گذشت... چون هر لحظه که چشم افتاد به صورت ماهت دیدم دهنت داره میجنبه...  کشمش ... خوراکی برگزیده تو در شب یلدا بود... نوش جان... عزیزکم از خدا برات شادی روز افزون میخوام... هیچ وقت یلدای سال ٨٩ رو یادم نمیره که برای اولین بار صدای قلب خوشگلت رو توی مطب خانوم دکتر شنیدم... عاشقتم پسرک ...........................................................................................

به نام خدا... بازم فقط عکس... از نوع خوشگلش... بالاخره تونستیم با دوستمون سنا جون و دختر گلشون دیداری داشته باشیم... خیلی به ما خوش گذشت و حسابی بهشون زحمت دادیم... هدی جون هم که یه پارچه خانوم... ملوس و تو دل برو... که گاهی از رفتارای پسرونه ی بردیا تعجب میکرد...     اینا هم عکسای به جا مونده از این ماه... طلب کار به خاطر تزریق واکسن!!!!! ١٠... ٢٠... ٣٠... ٤٠...    مامان بدو قایم شو   در دوستی شما دو تا هم که هیچ شکی نیست!!!!!!!! همه چی پوشیدی به جز کفش و جوراب که دوست نداری بپوشی!!!!   مگه زوره!! اینم جایگاه جدید بازی توی خونه... نمیدونم چرا...

به نام خدا... این روزها با یه دفتر نقاشی به شدت پاره پوره... که خودت به این روز انداختی... و چند تا مداد رنگی حسابی سر خودتو گرم کردی... حتما حتما باید دراز بکشی روی دفتر و سرتو تا جای ممکن خم کنی... ترجبحا یکی هم کنارت باشه... و برات نقاشی کنه و تو براشون اسم بذاری... البته به زبون خودت... من فدای دستای توپولوی هنرمندت مادرررر... من فدای اون پاهات که موقع دراز کشیدن میبری بالا و قلاب میکنی به هم و هی تابشون میدی...  و شدیدا تمرکز میکنی روی دفتر... چند شب پیش که شب و خونه ی مامان بزرگ اینا بودیم دقیقا مثل دانشجویی که به اجبار شب امتحان و بیدار میمونه و هی چرت میزنه و درس میخونه... ول کن نقاشی کشیدن نبودی... ...

به نام خدا... بازم  پاییز پادشاه فصلها خودشو نشون داد... من که هیچ وقت از قدم زدن روی برگها و تماشای برگهای رنگارنگ سیر نمیشم... الوعده وفا بردیا جون... امروز رفتیم پارک و یه عالمه برگ دیدیم و روی برگها دویدیم و عکس گرفتیم...  تا حالا این همه برگ رنگارنگ یه جا با هم ندیده بودی... از ذوقت همش دست میزدی...ولی ازون جایی که منو شما تو دوران نقاهت سرماخوردگی هستیم و هوا هم کمی سرد بود زود برگشتیم خونه... خدا رو هزاران هزار بار شکر که محل واکسنت آبسه نکرد... کلی دعا و نذر کردم برات تا مثل دفعه های قبل نشه که نشد... من فدای تو که این روزا خیلی قشنگ میگی هبیج(هویج).... اندا (پاندا)... عموووووو.... و یه عالمه شیرین کاری های جدید که ...

به نام خدا عزیز دلم... پاشو مادر... پاشو خونه رو به هم بریز.... پاشو که خونه با این حال تو خیلی سوت و کوره... من خونه ی تر وتمیز و مرتب وساکت نمیخوام...  من بردیایی که لنگان لنگان و به سختی راه میره نمیخوام... از تکرار کلمه ی مامان... مامان تو اونم با لحن ملتمسانه و درد آور قلبم درد میگیره.... لعنت به هر چی واکسنه...  خدا رو شکر که رفت پی کارش تا ٦ سالگی... اینم یه مرحله ی بحرانی از مراحل رشده و بالندگیته مرد کوچک من.... میگذره و میشه یه خاطره ی نه چندان خوب...   قربون اون خنده ی زورکیت بشم مادررررررر...-* تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد ...

به نام خدا... پارسال توی همین روزا یه کار با مزه ای میکردی... موقع تعویض پوشک سریع انگشت پاتو میذاشتی توی دهنت... به سختی این کارو میکردی.... چون که خیییییییلی توپولو بودی عزیزم.... فکر کنم امروز میدونستی که چقدر دلم برای حال و هوای پارسال تنگ شده... از اتاق که اومدم بیرون تا برات لباس بیارم... دیدم به پشت خوابیدی و انگشت پای خوشگلت تو دهنته و داری تی وی میبینی.... چه مرور قشنگی بود... به خاطر تکرار کارای با نمک مادر کش ممنون... به خاطر شکلک و اداها موقع عصبانی و خسته بودن مامان ... ممنون... خوب بلدی چطوری حال و هوامو عوض کنی... کم کم دارم معنی همدم بودن پاره ی تنم و حس میکنم... عاشششششششششششششقتم... هر روز بیشتر از ...

  میگفتم سخته میگفتن چشم به هم بزنی می گذره میگفتم این شب بیداریا با چشم به هم زدن نمی گذره میگفتن هیچی از این شب بیداریا یادت نمی یاد میگفتم من به شش ماه نکشیده می میرم میگفتن 60 سال می گذره و تو همچنان مادر خواهی بود میگفتم پس کی بزرگ می شه؟ باز همون جمله کلیشه ای و همیشگی : چشم به هم می زنی می گذره..... حالا میگم: راست گفتن چشم به هم زدم و گذشت یک سال و نیم گذشت... دیگه حالا از پلک زدن می ترسم قبل از هر پلک زدن خوب نگاهت می کنم شاید بر هر پلک زدنی همه چیز زود بگذره و من بمانم دلتنگ!!!!!! ( بر گرفته از وبلاگ آراد جون )   چشم به هم زدم پسرک... ١٨ ماه پر از حس مادری گذشت.....

عزیزکم... بردیا جونم... نمک زندگیمون... تو این کارا و این چیزا رو از کجا یاد گرفتی... صداتو میندازی تو گلوت و یه کم مریخی میکنی و هی میگی مامان...  یه جور خیلی عجیب... بامزززززززززززه... دهنتو میچسبونی به درز در ورودی... درست روی درز... و فریاد میزنی... عمه... یا مامان(منظورت خاله سعیده س)... صدات بد جوری میپیچه تو ساختمون... نا این که یکی دلش به رحم بیاد و در بزنه و تو رو بر داره ببره خونشون...  خوب بلدی چی کار کنی پسر!!! توی خونه دنبالت میکنم.. تو هم با جیغ و فریاد و خنده فرار میکنی تا میبینی نزدیکت رسیدم و الانه که بگیرم و هزار تا ماچت کنم دو تا استراتژی به کار میبری... یا  الکی به دیوار و سقف اشاره میکنی میگی مامان...

به نام خدای مهربون روزهای کودکی هر انسان روزهای شیرین و دل چسبیه که هر کس در بزرگسالی بیشتر از هر وقت دیگه ای بدون شک چندین بار آرزو میکنه که کاش برگردم به روز های کودکی... بردیا جونم با تماشای کارای تو ...تو این روزها بیشتر از هر وقت دیگه ای میرم به دنیای بچه گی..  وقتی که توی خیابون و کوچه های پهن و بزرگ دستم و رها میکنی و با سرعت راه میری ... همراه با تکرار صدای آآآآآ    لالالالالالا...  این یعنی داری بچگی میکنی... وقتی یه بازی از نظر من و بابایی بی مزه رو هزار بار برات تکرا ر میکنیم و هر هزار بار از ته دل میخندی... وقتی که این روزها هر کلمه ای که برات تکرار میکنیم ... یه چیزی شبیه  اون میگی و ...